خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقیا در دادن دردی چرا اندیشه داری؟دُرد انصاف است آخر اینکه اندرشیشه داری
۲
ای سهی قامت چه سرواستی که آب لطف و خوبیمیخوری از جویبار چشم و در دل ریشه داری
۳
صد هزاران زخم دارد بیستون از عشق شیرینتا کی ای فرهاد مینالی که زخم تیشه داری
۴
تا به کی در سایۀ مژگان خزی ای چشم جادوطرفه آهویی که همچون شیر جا در بیشه داری
صفحهٔ ۱ از ۱