خلوتی با شمس مغربی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز چشم من چو تو ناظر به حسن خویشتننیچرا نقاب ز رخسار خود نمی‌فکنی
۲
من و تو چون که یکی بود پیش اهل شهودنهان ز من چه شوی چون که من تو ام تو منی
۳
چو رو به آینه کاینات آوردیبرای جلوه‌گری شد پدید ما و منی
۴
نه ئی ز خلوت و از انجمن دمی خالیکه هم به خلوت خویشیّ و هم به انجمنی
صفحهٔ ۱ از ۳