خلوتی با شمس مغربی
شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهیکنی سوی افتادگانت نگاهی
۲
چه خوش باشد ار زانکه چون من گدا رانگاهی کند همچو تو پادشاهی
۳
دلم را ربوده است هندوی زلفتبجز ترک چشمت ندارم پناهی
۴
کشیده است بر خِطّهٔ رومِ رویتز هند و حبش شاه‌ِ خَطَّت سپاهی
صفحهٔ ۱ از ۲