خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گیرم اندر دل پر درد هزاران غم از اوستداوری پیش که آرم که همه عالم از اوست
۲
شادی خاطر او باد زما یکسان استدل اگر غمزده از دوست وگر خرم ازوست
۳
خون بده جای می کهنه مرا ای ساقیشادی آنکه غمی تازه مرا هردم ازوست
۴
زلف مشگین تو را کوتهی عمر مبادگرچه زخم دل آشفته ما درهم ازوست
صفحهٔ ۱ از ۴