خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوش لب یار نیم خند استدوشان دلان بهار قند است
۲
عاشق چکند که دل نبازدکان کودک شوخ دلپسند است
۳
بی خود زقفای تو نپویمیک گردن و صد هزار بند است
۴
جانهای بلب رسیده دانددر کشور حسن بوسه چند است
صفحهٔ ۱ از ۳