خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف به ملک حسن به سر تا کله نهادبرداشت پای نخوت و بر فرق مه نهاد
۲
عادت نبود تیغ کشیدن به روی ماهاین رسم تازه را خم زلف سیه نهاد
۳
گر عالمی کشد چه عجب ترک چشم اویاسای قتل عام نه این پادشه نهاد
۴
بر بوی خاک پای تو دل هر کجا که دیدخاک رهی است روی بر آن خاک ره نهاد
صفحهٔ ۱ از ۳