خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتم رقم کنم به تو حال دل ملولرشک آیدم که بر تو فتد دیدۀ رسول
۲
از پند عاقلانۀ مردم دلم گرفتبرقع فرو گشای که حیران شود عقول
۳
این نقد جان و این سرناز ار مصرا گریوسف کند بضاعت مزجاه من قبول
۴
وقت است اگر به داد من بی‌نوا رسیای خضر ره که بار گرانست و من جهول
صفحهٔ ۱ از ۱