خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می بنالم که بسر وقت رسد صیادمنه من از تنگی دام است که در فریادم
۲
سیر شد زینچمن سبز دل ناشادمکاش میکرد بخود روی قفس صیادم
۳
تیر کز شست بشد باز نیاید بکمانپند پیران چکنم من که دل از کف دادم
۴
کشت دور فلک از منت تعمیر مراخنک آنروز که سیلی برد از بنیادم
صفحهٔ ۱ از ۳