خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زنی چو آتش می ساقیا بخر من هوشمچنان بزن که بمحشر برند دوش بدوشم
۲
برو فقیه فریبم مده بوعدۀ فردامرا صبوح چه حاجت چو مست باده دوشم
۳
نه از حشیق چو صوفی در اهتمام عروجمنه از دوگانه چو زاهد در انتظار سروشم
۴
رهین عهد لبی دلکشم که تا لب کوثرلب پیاله نبوسم می دو ساله بنوشم
صفحهٔ ۱ از ۴