خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا گر گوهر مقصود خواهی دیده دریا کنز فیض دانهٔ اشک آستین پر درّ لالا کن
۲
به قوسین علایق چند چون پرگار سرگرداندرون نه پای و جا از نقطهٔ موهوم ادنی کن
۳
ز فیض شمس لاهوتی در این نادوس ناسوتیبه تهلیلات اکسیریه نفس مرده احیا کن
۴
به دار الخیر حکمت نه رخ و در عین درویشیبنه اکلیل زر بر سر به تخت هر مسی جا کن
صفحهٔ ۱ از ۳