خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اَلا یٰا اَیُّها الْوَرقیٰ ثَریٰ تَثوِی اطْلَعِن عَنْهاکه اندر عالم قدسی، ترا باشد نشیمن ها
۲
قَدِ اسْتَوْکَرْتَ فی مَهوَی الغَواسِق عَن وَریٰ صَفْحٰاخوشا وقتی که بودت با هم‌آوازان پریدن ها
۳
برون آی از حجاب تن، بپر بر ساحت گلشنکنی تا چند از روزن، نظر بر طَرْفِ گلشن ها
۴
تو سیمرغ همایونی، که عالم زیر پر داریچِه سان با این شکوه و فر، گُزیدی کُنج گلخن ها
صفحهٔ ۱ از ۳