خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که پنداری که نَبوَد حشمت و جاهی تراهست شرق و غرب عالم، ماه تا ماهی ترا
۲
از پِیَش تا چند گردی، کو به کو و دربدررو به خویش آور، که هست از خود به او راهی ترا
۳
گام نِه اول به ره، پس از خود ای سالک بِرَهزان نِه ای آگه، که از خود هست آگاهی ترا
۴
گر خدا خواهی تو، خود خواهی بنه در گوشه ایتا که خود خواهی شود، عین خدا خواهی ترا
صفحهٔ ۱ از ۲