خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا جان بتن آید بیا احوالپرس این خسته راتا دل گشاید برگشا آن پستهٔ لب بسته را
۲
آن سبزهٔ نورسته را تا دیدمی رستم زدینپیوسته خواهم سجده کردآن ابروی پیوسته را
۳
گرسوی مرغانم رهاسازدزدام از مهرنیستازرشک پرخواهدکشد این بال و پربشکسته را
۴
اززهد و تقوی مشکلم نگشود ومشکل میفروشبستاندوجامی دهداین صبحه بگسسته را
صفحهٔ ۱ از ۲