خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الا یا نفس قد زموالمطا یاخدایا ده شکیبایی خدایا
۲
چو روز وصل را آمد شب هجرالی روحی دنت ایدی المنایا
۳
به دل بار غم آمد کوه بر کوهکما یعلوا هوادجها الثنایا
۴
ز چشمم دجله‌های خون فشاندندوناراً اضرموها فی حشایا
صفحهٔ ۱ از ۲