خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی دارم دراز و تیره همچون تار گیسویتدلی دارم پریشان همچو موی عنبرین بویت
۲
ز مژگان خارها درجویبار دیدگان بستمکه ماندلخت دل وزصاف اشک آبی زنم کویت
۳
دل دیوانه ام ملک ملامت را مسخّر کردطریق مملکت گیری دلم آموخت ز ابرویت
۴
شمیم مُشک تاتاری چه باشد پیش آن کاکلعبیر و عنبر سارا کجا و زلف جادویت
صفحهٔ ۱ از ۲