خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل می دمد ز شاخ و وزد باد نوبهارساقی تفقدی کن و جامی ز می بیار
۲
در کشتزار حسن رخش سبزه میدمدرخش نظر بر آن بتفرج بسبزه زار
۳
یک صفحه از صحیفهٔ حسنت بود بهشتدر باب شرح وصل تو فصلی است نوبهار
۴
دریای خون بسینهٔ ما موج میزندمنعم مکن ز گریه که نبود باختیار
صفحهٔ ۱ از ۲