خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دام خود کی افکند صیاد عشق اهل هوسآری ندیده دیدهٔ شاهین کند صید مگس
۲
نی سودی اندر پیشه‌ها نی حاصلی ز اندیشه‌هاعشقی به روی کار بر حق سخن اینست و بس
۳
ای دلبر بی‌مهر من بی مهر رویت ذره سانسرگشته و بیچاره‌ام ای چاره‌ام فریاد رس
۴
مردیم در کنج قفس وز گردش وارون چرخصد رخنه در دل هست و نیست یک رخنهٔ در این قفس
صفحهٔ ۱ از ۲