خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز جهان بود وجود تو غرضگل عرض بوده و بود تو غرض
۲
گرچه مسجود ملک شد آدمبود از آن سجده سجود تو غرض
۳
زین همه شاهد و مشهود بودذوق را شهد شهود تو غرض
۴
گرچه دستان زن گل شد بلبلداشت در پرده سرود تو غرض
صفحهٔ ۱ از ۲