خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
افسردگانیم از باده کوشطتا دروی افتیم غلتیم چون بط
۲
غم لشگر انگیز دوران بلاخیزکو جام و ساقی کو عود و بربط
۳
آفاق دیدم انفس رسیدممن ذایدانیه ما شفته قط
۴
صدچون سروشش حلقه بگوششناخوانده او لوح ننوشته او خط
صفحهٔ ۱ از ۲