خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع رویش چو برافروخت ببزم ابداعهمچو انجام در آغاز یکی داشت شعاع
۲
تافت بر طلعت ساقی پس از آن بربادهآمدی مجلسیان را بنظر این اوضاع
۳
جلوه یکتا و مجالی بودش گوناگونهست در عین تفرد به هزاران انواع
۴
نبود بیش ز یک پرده نوای عشاقبر مخالف ره این راست نیاید بسماع
صفحهٔ ۱ از ۳