خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی بیا که عمر گران‌مایه شد تلفدایم نخواهد این در جان ماند در صدف
۲
طفلی است جان و مهد تن او را قرارگاهچون گشت راهرو فکند مهد یک طرف
۳
در تنگنای بیضه بود جوجه از قصورپر زد سوی قصور چو شد طایر شرف
۴
ز آغاز کار جانب جانان همی روممرگ ار پسند نفس نه جانراست صد شعف
صفحهٔ ۱ از ۳