خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه شوری بود یاران بر سر دلز غم گوئی سرشته پیکر دل
۲
نریزد ساقی بزم محبتبجز خوناب غم در ساغر دل
۳
بجز سوزش نسازد هیچ باطبعگلستان خلیل است آذر دل
۴
بر آتش پارهها برمیفشاندمگر بال سمندر شد پر دل
صفحهٔ ۱ از ۲