خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زدی مشاطهات شانه به سنبلکه میآرد صبا بوی قرنفل
۲
ببین از ناب می بر عارضش خویچو شبنم صبحدم بنشسته بر گل
۳
چه سازم با دلی کورا نباشدنه تاب التفات و نی تغافل
۴
زدندی خوشه چینان تو آتشمرا در خرمن صبر و تحمل
صفحهٔ ۱ از ۲