خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد وقت آنکه باز هوای چمن کنمآمد بهار و فکر شراب کهن کنم
۲
حاشا که با جمال جهانگیر عارضتنظاره جانب گل و برگ سمن کنم
۳
در دوزخ از خیال توام دست میدهددوزخ بیاد روی تو گلشن شکن کنم
۴
بهر نثار مقدم تو هر دم از سرشکدامان خویش پر ز عقیق یمن کنم
صفحهٔ ۱ از ۲