خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
علی صدغ لیلی تهب النسیماز این غصه دل اوفتاده دو نیم
۲
هر آنکس که چشم ترا دید و گفتالا ان هذا لسحر عظیم
۳
رقیبش بما بر سر خشم بودقنا ربنا ذالعذاب الالیم
۴
بهاران شد و میدمد گل ز شاخفدعنی و کاساً رحیقاً ندیم
صفحهٔ ۱ از ۲