خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از باده مغز تر کن و آن یار نغز جوتا سر رود بسر رو و تا پا بپا بپو
۲
بر نقش ما سوا خط بطلان بیا بکشاز لوح دل محبت اغیار رو بشو
۳
یاران ز باده سرخوش و در سر ترا خمارجامی بزن بطرف چمن نوگلی ببو
۴
چون یاد دوست میرود اندر ملامتمای مدعی هر آنچه توانی بگو بگو
صفحهٔ ۱ از ۲