خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حرف اغیار دغا در حق یاران مشنوآشنایان بگذار و پی بیگانه مرو
۲
ای که در مزرع روی تو دهد حاصل مهربینوایم بنوازم که رسد وقت درو
۳
بامیدی که بابروت مشابه گرددز ریاضت شده چون موی میانت مه نو
۴
پیش آنروی گل و سنبل و زلفی که ترا استخرمن مه بجوی خوشه پروین بدو جو
صفحهٔ ۱ از ۲