خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهیکه حقیقت تو ناید بعقول ماکماهی
۲
ز من بلا کشیده ز چه رو دلت رمیدهکه نمیکنی تو گاهی بمن گدانگاهی
۳
منما جفا و کینه بنمای بی قرینهحذری ز سوز سینه که کشم ز دستت آهی
۴
بگذشت عمر و تا چند ز بیم طعن دشمنبرهی رود نگار و من بینوا براهی
صفحهٔ ۱ از ۳