خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا جانی که جانانش تو باشیخوشادردی که درمانش تو باشی
۲
بباید ترک جان گفت و بسر رفتبآن راهی که پایانش تو باشی
۳
نه با ایمان بود کارش نه با کفرهر آنکس کفر و ایمانش تو باشی
۴
خرد زنجیری و دیوانهٔ شدکه خود زنجیر جنبانش تو باشی
صفحهٔ ۱ از ۲