خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اِشتیاق تو مُردم نه پیکی و نه پیامیز هجر جان به لب آمد نه قاصدی نه سلامی
۲
چه باشد ار بنمائی ز نامه نافه گشائیز زلفِ غالیه سا ، خُوش نمی کنی چُو مشامی
۳
چه می شود اگر از عین لطف و بنده نوازیفتد نظر به عنایت ز خواجهٔ به غلامی
۴
نشد نصیب نه سیب زنخ نه شربت لعلتبه شکّرین سخنی کن علاج تلخی کامی
صفحهٔ ۱ از ۲