خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اَلا مَن مُبَلِغٌ سَلُمی سَلامیکه در راهش دهم جان گرامی
۲
نسیم صبح و بانگ مرغ برخاستنَسیمی هاتَ لی کَأسُ المُدامی
۳
مکن ناصح مرا دیگر ملامتفَاِنّی لا اُبالِی بِاَلملامی
۴
مغنّی ساز کن صوت و صدائیلَیُجلُوا مِن صَد اَقلبی الظَّلامی
صفحهٔ ۱ از ۲