خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پر کن بدور لعل نگارم پیاله راتا بشکنیم توبه هفتاد ساله را
۲
گشتند منفعل گل و سنبل به رنگ و بویتا برفکند ماه من از گل کلاله را
۳
دوران دون ببین که چو خواهیم جرعه‌ایپر میکند ز خون جگر جام لاله را
۴
غیر از صبا چو نامه بری نیست سوی دوستمن هم دهم به باد هوا این رساله را
صفحهٔ ۱ از ۲