خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز ناله نیست مونس جان دل ربوده راشادی بود محال دل غم فزوده را
۲
زاری چه سود شب همه شب بر در حبیباز گریه نیست فایده بخت غنوده را
۳
از ما صلاح و زهد چه جویی تو ای فقیهباشد ندم چو تجربه آزموده را
۴
گفتم دلم به فکر دهان تو تنگ شدگفتا مکن تفکر امر نبوده را
صفحهٔ ۱ از ۲