خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوستخوشا سری که سرانجامش آستانه اوست
۲
به کشتنم ز چه رو دم به دم بهانه کندچو کشتنم به حقیقت در آن بهانه اوست
۳
ترا چه زانکه دل از درد و داغ او پرشدچو درد و داغ هم از او و خانه خانه اوست
۴
چو لاله داغ وی از دل برون نخواهم کردکه سر ز خاک چو بر دارم آن نشانه اوست
صفحهٔ ۱ از ۲