خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که عشق تو ورزید با فراغ نرفتدلش چو لاله پر از خون و جز بداغ نرفت
۲
چه نافه ها که در آن زلف عنبر افشان نیستکه خاک شد تن و بوی تو از دماغ نرفت
۳
به نور روی تو بگذشت دل از آن خم زلفچرا که کس به شب تار بی چراغ نرفت
۴
از آن دمی که لبت بوسه داد بر لب جامصفای لذت آن از دل نفاغ نرفت
صفحهٔ ۱ از ۲