خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگرچون کنم با یک دلی هر گوشه دلجوی دگر
۲
عهد کردم با خدای خود که جز ابروی دوستسجده گاه خود نسازم طاق ابروی دگر
۳
شد مشام جان معطر از شمیم روی دوستای صبا بهر خدا از طره‌اش بوی دگر
۴
یک سر مو از دهانش چونکه معلومم نشدبا میانش هم خیالی بستم از موی دگر
صفحهٔ ۱ از ۲