خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغ دل راست عزم مسکن خویشخاطرش می کشد به گلشن خویش
۲
چند باشد درین قفس محبوسنیست جایش بجز نشیمن خویش
۳
جان من چون لب تویاد آرمپر کنم من ز لعل دامن خویش
۴
گر نه فکر تو قصد جان من استچیست مو جب به لب گزیدن خویش
صفحهٔ ۱ از ۲