خلوتی با شاهدی
شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگونکز گونه تو لاله خجل گشت و دگرگون
۲
زنجیر بود چاره دیوانه ولیکنماییم که گشتیم به زنجیر تو مجنون
۳
خطت سپه زنگ چو می برد سوی رومبر جان من سوخته آورد شبیخون
۴
گفتم که بپوشم مگر این سوز درون رابا آه چه گویم که زند شعله به بیرون
صفحهٔ ۱ از ۲