خلوتی با جلال عضد
شمارهٔ ۲۶۵
غزلیّات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من صورتی چنین نشنیدم به دلبرییا رب چه گویمت که چه پاکیزه منظری
۲
سایه ز ما دریغ مدار، ای که می کنددر باغ حسن قدّ بلندت صنوبری
۳
قدّ ترا چو سرو چمن دید سجده کردگفتا ز من به یک سر و گردن فزون تری
۴
همسایه توام که تو آثار رحمتیدر سایه توام که تو خورشید انوری
صفحهٔ ۱ از ۲