خلوتی با قصاب کاشانی
شمارهٔ ۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه همچون جان تنگت دست در آغوش داشتچون صدف در بحر عشق آن تشنه‌لب خاموش داشت
۲
در جهان بسیار گردیدیم و در هر گوشه‌ایهرکه را دیدیم از آن مه حلقه‌ای در گوش داشت
۳
با خیالش آنچه می‌گفتیم ما بودیم و دلبرملا شد عاقبت دیوار گویا گوش داشت
۴
در درون سینه گم کردیم دل را عاقبتنیک چون دیدیم آن را شوخ گلگون‌پوش داشت
صفحهٔ ۱ از ۲