خلوتی با قصاب کاشانی
شمارهٔ ۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مبین به عارض آن سبز گندمین گستاخمشو به خرمن فردوس خوشه‌چین گستاخ
۲
غبار هستی افتاده عزیزان استز روی کبر منه پای بر زمین گستاخ
۳
تلاش وصل نمودن کمال بی‌ادبی استمباش ای دل بی‌تاب این‌چنین گستاخ
۴
برابر است به کیخسروی روی زمینبه آستانه این در منه جبین گستاخ
صفحهٔ ۱ از ۲