خلوتی با قصاب کاشانی
شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کعبه ارباب وفا کوی رفوگرمحراب دعا گوشه ابروی رفوگر
۲
چون قطره شبنم که نشیند به رخ گلدیدم عرق‌آلوده گل روی رفوگر
۳
این رهزن صد قافله یا هاله ماه استیا سرزده خط از رخ نیکوی رفوگر
۴
از بهر رفوکاری‌اش افتاده شب و روزصد پاره دل بر سر زانوی رفوگر
صفحهٔ ۱ از ۲