خلوتی با غروی اصفهانی
شمارهٔ ۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند باشی از ما گریزانما در قفایت افتان و خیزان
۲
تا چند باشیم چون شمع سوزانبا شعلۀ آه، با اشک ریزان
۳
تا چند بینند اهل بصیرتجور دمادم از بی تمیزان
۴
بنهاده تا چند بر خاک ذلتروی مذلت خیل عزیزان
صفحهٔ ۱ از ۲