خلوتی با حسین خوارزمی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات، قصاید و قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاری که ز جان دوسترش داشته بودموندر دل و جان تخم غمش کاشته بودم
۲
وز بندگی آن شه خوبان زمانهصد رایت اقبال برافراشته بودم
۳
از بهر شرف خاک قدمهاش چو سرمهدر چشم جهان بین خود انباشته بودم
۴
دامن ز جهان و بر دامان هوایشاز دست دل غمزده نگذاشته بودم
صفحهٔ ۱ از ۲