خلوتی با رضاقلی خان هدایت
بخش ۱۳۲ - کاتبی ترشیزی
روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نامش محمدبن عبداللّه، از علوم صوریه و معنویه آگاه. از شعرای مشهور و از معاصرین تیمور به خدمت سید شهید سید سیمی رسید و ارادتش گزید و به تجرید کوشید و بادهٔ توحید نوشید. بر مواقف واقف و به معارف عارف گردید. در مناقب و حقایق اشعار آبدار فرمود. مثنوی ذوبحرین و ذوقافیتین موسوم به مجمع البحرین منظوم کرده و مثنوی دیگر مُسمّی به محب و محبوب به قید نظم آورده. دیوانی نیز دارد. غرض، از ارباب سلوک و عرفان و اصحاب مجاهده و ایقان بود و در سنهٔ ۸۳۸ در استرآباد رحلت نمود. چند بیتی از مثنوی و غزلیاتش قلمی می‌شود:
۲
ای شده از قدرت تو ماء و طینلوحهٔ دیباچهٔ دنیا و دین
۳
قهر تو بی برگیِ ساز جهانپیشِ تو پیدا همه رازِ نهان
۴
طالبِ تو از همه دارد فراغدر شب تار از جگر آرد چراغ
صفحهٔ ۱ از ۸