خلوتی با رضاقلی خان هدایت
بخش ۷۲ - فیض کاشانی قُدِّسَ سِرُّه
روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
و هُوَ مولانا مرتضی المدعو به ملامحسن، از تلامذهٔ فاضل صدرالحکما ملّاصدرای شیرازی بوده و به مصاهرت آن جناب مفاخرت نموده. همشیره زادهٔ مولانا ضیاءالدّین نورای کاشی است که معاصر شاه عباس ثانی بوده. غرض، آن جناب جامع بوده میان علوم عقلیه و نقلیه. او را تألیفات است. مِنْجمله تفسیر صفی وصافی و مفاتیح و وافی و مُهَجَّة البیضا که در اخلاق نگاشته از اخلاق خویش نموداری گذاشته. رسالهٔ موسوم به کلمات مکنونه و رسالهٔ اسرار الصّلوة هم از اوست.در کاشان رحلت نموده. اشعار بسیار دارند بدین چندبیت اکتفا رفت:
۲
آنکه‌مست جانان نیست عارف ار بود عام استهرکه نیستش ذوقی شعله‌گربود خام است
۳
هرزه گردد اسکندر در میان تاریکیآب زندگی باده است چشمهٔ خضر جام است
۴
خوش آنکه مدعای من از وی شود روالیکن به شرط آنکه بودمدعای دوست
صفحهٔ ۱ از ۴