خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح شکفتگی ز شفق کم بهاتر استخو کن به گریه، خنده ز گل بی‌وفاتر است
۲
رسم رهش ز همت اهل جهان مخواهطفل‌اند و دستشان به دهن آشناتر است
۳
ما اجر از عبادت ناکرده می‌بریمهر طاعتی که فوت شود بی‌ریاتر است
۴
در باغ دهر از خنکی‌های روزگارهر جا سموم بیش وزد خوش هواتر است
صفحهٔ ۱ از ۲