خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پای بی کفش از سری کاید بسامان بهترستزخم مرهم گیر از چاک گریبان بهترست
۲
از جهان بی بهره را نبود شمار عمر خضرروز کوتاه از برای روزه داران بهترست
۳
آب با خود دارد این جاروب در راه وفاآستان دوست را رفتن بمژگان بهترست
۴
دارم از خضر این وصیت را که در راه طلبجای مژگان دیده را خار مغیلان بهترست
صفحهٔ ۱ از ۳