خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در کلبه ما تا بکمر موج شرابستتا ساغر تبخاله ما پر می نابست
۲
چشمت لب ما غمزدگان را ز فغان بستخاموش نشینیم که بیمار بخوابست
۳
بیتابی پروانه بر او چه نمایدآن شعله که خورشید ازو در تب و تابست
۴
در گریه ندانم که چرا می روم از خودبیهوشیم از چیست چو در ساغرم آبست
صفحهٔ ۱ از ۳