خلوتی با کلیم
غزل شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم پوشیدن ز نیک و بد چراغ دیده استروشنی دل را ز نور دیده ها پوشیده است
۲
با که گردون سازگاری کرد تا با ما کندبر مراد دانه هرگز آسیا گردیده است؟
۳
سرو را دانی چرا آزاد می گویند خلقزانکه دامان تعلق زین چمن برچیده است
۴
گر قفس تنگست از بیرحمی صیاد نیستصید از ذوق گرفتاری بخود بالیده است
صفحهٔ ۱ از ۳